Desde o Mar

Lin en Acuática, a magnífica bitácula de Marta da Costa, un belo poema inédito acompañado dunha imaxe, non menos bela, do cabo Silleiro, onde só se observa a Natureza que agocha, case absorbe, as liñas avermelladas do faro que desde 1866 alumea e orienta os mariñeiros e os barcos que van e veñen. Fermosa liña litoral que até agora salvou da especulación e o cemento.

Non sabemos por canto tempo, se despois de maio a liña litoral será novamente obxecto de desexo dunha economía centrada no cemento. O Partido Popular ameaza con reformar a Lei. Mais polo de agora podemos velo aínda así, como nos mostra a TV do Valmiñor.

.

Agardamos que só a letra de poemas como o de Marta se sobrepoña sobre o mar e sobre a costa.

Deixar un comentario

Arquivado en Artigos

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s